Minister verplicht energiebedrijven terugleverkosten zonnepanelen duidelijk op factuur te zetten

Minister Van Veldhoven van Klimaat en Groene Groei is daartoe een internetconsultatie gestart over de wijziging van de Energieregeling. Het doel is dat consumenten facturen makkelijker kunnen begrijpen en vergelijken.

Nauwelijks te vergelijken
De consultatie loopt tot en met 10 juli 2026. De wijziging raakt direct aan een slepend probleem: energieleveranciers brengen terugleverkosten voor eigenaren van zonnepanelen op allerlei verschillende manieren in rekening, waardoor aanbiedingen nauwelijks te vergelijken zijn.

Terugleverkosten zijn de kosten die een energieleverancier doorberekent aan huishoudens en bedrijven die stroom van zonnepanelen terugleveren aan het elektriciteitsnet. Per 1 januari 2027, wanneer de salderingsregeling vervalt, moeten leveranciers deze kosten op de factuur uniform uitdrukken in een vast bedrag per teruggeleverde kilowattuur.

Kosten op de factuur
De verplichte eenheid euro per kilowattuur sluit aan bij de manier waarop andere kosten op de energiefactuur worden weergegeven. Dat maakt het voor huishoudens en kleine bedrijven eenvoudiger om te berekenen wat de teruggeleverde zonnestroom hun netto oplevert. De waarde is te berekenen door de terugleververgoeding te verminderen met de terugleverkosten; wat lastig is als beide posten in een andere eenheid worden uitgedrukt.

Naast de factuurverplichting schrijft de wijziging van de minister voor dat energieleveranciers bij het presenteren van een aanbod aan actieve afnemers – ook wel prosumenten genoemd – transparant en begrijpelijk moeten uitleggen hoe zij de terugleverkosten berekenen. De Autoriteit Consument en Markt (ACM) ziet toe op de naleving.

De terugleververgoeding zelf, de vergoeding die een leverancier betaalt aan de consument voor teruggeleverde stroom, mag niet worden verrekend in de terugleverkosten. Diezelfde bescherming geldt voor de kosten die leveranciers maken doordat zij tot 1 januari 2030 verplicht zijn minimaal 50 procent van de kale leveringsprijs als redelijke vergoeding uit te keren aan consumenten die terugleveren.

Multisite en correcties
De wijziging bevat ook een administratieve aanpassing voor zogeheten multisite-overeenkomsten. Dit zijn contracten waarbij een energieleverancier zonder vergunning levert aan een groep eindafnemers, mits de meerderheid van die groep bestaat uit rechtspersonen of ondernemers. Denk aan winkelketens met veel vestigingen. Leveranciers moeten in hun administratie voortaan bijhouden welke aansluitingen onder zo’n groepscontract vallen. Die informatie is bij een eventueel faillissement van de leverancier van belang voor een zorgvuldige overdracht aan een andere partij.

Daarnaast herstelt de wijzigingsregeling 2 technische fouten: een onjuiste verwijzing in het verbruikskostenoverzicht van de Energieregeling en een foutieve aanpassing in de Regeling garanties van oorsprong, waarbij abusievelijk een verkeerde partij als verantwoordelijke was aangewezen.

Gevolgen voor energieleveranciers
De inhoudelijke wijzigingen hebben ook gevolgen voor energieleveranciers. Energiebedrijven krijgen te maken met eenmalige kosten om hun systemen aan te passen; die worden na implementatie geautomatiseerd.

De maximale regeldrukkosten worden door het kabinet geschat op 80.000 euro per energieleverancier, maar kunnen dus ook lager uitvallen. Voor consumenten zijn de gevolgen juist positief: zij hoeven naar verwachting minder tijd en moeite te steken in het begrijpen van hun energiefactuur en het vergelijken van contracten.